In gedachte aan Paus Johannes Paulus I

Op 26 au­gus­tus 1978 – 40 jaar gele­den – kwam er witte rook uit de schoorsteen van de Sixtijnse Kapel: Habemus Papam. We hebben een nieuwe paus. Het werd paus Johannes Paulus I. De patriarch van Venetië: Albino Luciani.

Hij koos voor de naam van de paus die hem tot bis­schop had benoemd: Johannes XXIII en voor de paus die hem tot kar­di­naal had gecreëerd: Paulus VI.

Een zeer vrien­de­lijk ogende man. Hij werd al snel ‘de lachende paus’ genoemd. Zijn uit­stra­ling, in alle eenvoud, het raakte velen. Een hart­ver­war­mende man. Paus Johannes Paulus I, zei: 'Een glim­lach op het gezicht van een pries­ter is veel meer waard dan een lange preek'. Als blije, lachende mensen kunnen wij bewijzen dat de navol­ging van Jezus ons met vreugde vervult.

Zijn plot­se­linge over­lij­den 33 dagen later was een hele schok. Slechts 33 dagen was hij paus, maar velen zijn Johannes Paulus I niet vergeten. Jaren later hoorde ik iemand die zei niet in God te geloven over hem zeggen: “Toen die man zag, dacht ik: zou God dan toch bestaan?!”

Zelfs in die korte tijd, door zijn vrien­de­lijke en hart­ver­war­mende uit­stra­ling, glim­lach en twinkelende ogen, kon iemand jaren na zijn over­lij­den nog zeggen: “Toen ik die man zag, dacht ik: zou God dan toch bestaan?!”

Dat dat ooit ook over ieder van ons gezegd zal wor­den: Toen ik hem/haar zag, dacht ik: zou God dan toch bestaan?!

• www.albino-luciani.com