Goede Week

In een van zijn liedjes ver­telt Guus Meeuwis hoe hij op een avond in een vreemde stad doelloos rondloopt. In de kou en het donker overvalt hem een gevoel van heimwee, heim­wee naar Brabant, want daar, zo zingt hij, daar brandt nog licht...

In de Goede Week her­denken we hoe het alsmaar donker­der werd voor Jezus en de mensen om hem heen. Eerst nog de blijde intocht in Jeru­za­lem, maar dan het laatste avondmaal met zijn vrien­den, zijn strijd in de Hof van Olijven, zijn kruis­weg en tenslotte zijn dood...

En toen, ver­telt het Evan­ge­lie, viel er duisternis over het hele land...

Er valt duisternis over je land, over je leven, als je soms na een onver­diende kruis­weg een dier­ba­re kwijtraakt; als je je ouders, je man, je vrouw, of als je een kind verliest... Dan valt er duisternis over je land, het wordt donker in je hart...; je doolt rond in het donker vol heimwee naar toen hij of zij er nog was... En waar brandt er dan nog licht?

Als de vrouwen naar het graf van Jezus gaan, die morgen, is de zon net opge­gaan maar in hun hart is het nog heel donker. Bij het graf echter breekt het volle licht door: “Hij is niet hier”, zegt een engel, “Hij die ge­krui­sigd werd, is verrezen!” 

Dit nieuws vieren wij met Pasen! Voor mensen die verdrie­tig zijn om een verlies, mensen die gebukt gaan onder een kruis, voor alle mensen in het donker zingen we met Pasen over licht in het donker en vieren we dat het leven sterker is dan de dood. 

Dat licht van het geloof brandt nog in mensen, in de harten van mensen. Maar dat zullen mensen in het donker pas geloven, als in hen ook het vuur van de liefde brandt...

Met Pasen bid­den we, dat ze over ons kunnen zeggen: daar in die mensen, mensen in Brabant, daar brandt nog licht… licht van Pasen!

Pastoor Pieter Scheepers