Maria Boodschap

Hoogfeest: woensdag 25 maart

Het was een gewone dag in Nazaret, een klein, stoffig dorpje waar niets bij­zon­ders gebeurde. Ik was alleen in huis, waar­schijn­lijk aan het werk met wol of brooddeeg - dat weet ik niet meer precies. Mijn gedachten waren bij Jozef, bij de bruiloft die eraan zat te komen, bij het gewone leven dat ik verwachtte.

Plot­se­ling was er iemand. Niet door de deur, niet met voetstappen. Hij was er gewoon. Een licht, een aanwe­zig­heid, een gestalte die men­se­lijk leek maar toch niet helemaal van deze wereld. Hij sprak me aan met woor­den die ik nooit eer­der had gehoord:

“Wees gegroet, jij die genade hebt ont­van­gen, de Heer is met u.” (Lucas 1:28)

Ik schrok. Hevig. Mijn hart bonsde in mijn keel. Wat bedoelde hij? Wie was dit? Waarom richtte hij zich juist tot míj, een een­vou­dig meisje uit Nazaret, verloofd maar nog niet getrouwd, niemand van bete­ke­nis? Ik probeerde te begrijpen wat die groet inhield. “Jij die genade hebt ont­van­gen”... dat klonk veel te groot voor mij.

Toen zei hij het: “Wees niet bang, Maria, want u hebt genade gevon­den bij God.” (Lucas 1:30)

En daarna de woor­den die mijn hele wereld op zijn kop zetten:

“Zie, gij zult zwan­ger wor­den en een zoon ter wereld brengen en gij moet Hem de naam Jezus geven. Hij zal groot zijn en Zoon van de Aller­hoog­ste genoemd wor­den. God, de Heer, zal Hem de troon van zijn vader David geven en Hij zal over het huis van Jakob heersen tot in eeuwig­heid en aan zijn koning­schap zal geen einde komen.” (Lucas 1:31-33)

Ik voelde de grond onder mijn voeten weg­zakken. Zwan­ger? Een zoon? Maar... ik ken geen man. Ik heb mij aan God toegewijd in maag­de­lijk­heid - hoe kon dit dan? Mijn mond vormde de vraag bijna van­zelf:

“Hoe zal dat geschie­den, daar ik geen man beken?”

Hij legde het uit, rus­tig, maar met een kracht die door alles heen ging:  
“De heilige Geest zal over u komen en de kracht van de Aller­hoog­ste zal u overschaduwen. Daarom zal het Kind dat geboren wordt heilig zijn en Zoon van God genoemd wor­den.” (Lucas 1:35)  

En toen, alsof hij wist dat ik nog duizelde, voegde hij eraan toe: “Zie, ook Elisabet, uw verwante, heeft in haar ouderdom een zoon ont­van­gen, en dit is de zesde maand voor haar die onvrucht­baar werd genoemd; want bij God is niets onmoge­lijk.” (Lucas 1:36-37)

Dat laatste raakte me diep. Elisabet. Onvrucht­baar genoemd. Ouderdom. En toch... leven. Als God dat kon, dan kon Hij alles. Ook dit onbe­grij­pe­lijke, onmoge­lijke in mijn leven.

Er viel een stilte. Een heilige stille. Alsof de tijd even ophield.  
Ik voelde angst, ver­won­dering, ontzag... maar ook iets anders. Een soort diepe vrede die van­bin­nen groeide. Dit was geen droom. Dit was God die tot mij sprak. Tot mij. Per­soon­lijk. En Hij vroeg niet alleen iets van mij - Hij bood mij aan om mee te doen aan Zijn grootste plan.

Ik ademde diep in. En toen zei ik het. Met alles wat ik had:

“Zie de dienst­maagd des Heren; mij geschiede naar uw woord.” (Lucas 1:38)

Op dat moment voelde ik iets... een aanwe­zig­heid, een schaduw, een begin. Alsof de Geest van God wer­ke­lijk over mij kwam, zacht maar onmisken­baar. De engel verdween. Het huis was weer stil. Maar ik was niet meer dezelfde.

Vanaf die seconde wist ik: mijn leven behoorde niet meer alleen aan mij. Er groeide iets in mij - niet alleen een kind, maar de belofte van red­ding voor de hele wereld. En ik had “ja” gezegd. Met beven, met ver­won­dering, maar met heel mijn hart.

Dat was het moment waarop alles begon. Het feest dat de wereld later “Maria Bood­schap” zou noemen. Voor mij was het gewoon... het ogen­blik waarop God mij riep bij mijn naam, en ik ant­woordde.

Maria