link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook

Kerstboodschap Mgr. De Korte

gepubliceerd: donderdag, 19 december 2019

Tijdens een geweldig kerst­con­cert door de Schola Cantorum in een goed gevulde Sint-Jans­kathe­draal van Den Bosch heeft Mgr. Gerard de Korte zijn kerst­bood­schap uit­ge­spro­ken.

In ver­won­dering verbonden

Beste broeders en zusters,

De titel van mijn kerst­bood­schap luidt dit jaar: ‘In ver­won­dering verbonden’.

Ik werd voor deze medi­ta­tie geïnspireerd door een recente grote stap vooruit in de sterrenkunde. Astronomen zijn al jaren geboeid door het fenomeen van zwarte gaten in het heelal. Zwarte gaten zijn mysterieus en ook dreigend. Mensen zijn er bang voor. Wij verbinden zwarte gaten met onze ster­fe­lijk­heid. De zwaarte­kracht in een zwart gat is zo enorm dat alles wat te dichtbij komt, wordt opgeslokt. Sterren, zelfs licht. En het komt er nooit meer uit. Alles wat in een zwart gat verdwijnt, is de­fi­ni­tief weg.

In het voor­jaar was er groot nieuws. Het was gelukt om de eerste foto van een zwart gat te maken. In onze media was er veel aan­dacht voor deze foto. Opnieuw besefte ik hoe oud en ruim ons heelal is. Bijna 14 miljard jaar oud en vele, vele licht­ja­ren ruim.

Zijn wij alleen?

Mijn liberale avondkrant wijdde een hoofdartikel aan de foto van het zwarte gat. Het was feite­lijk, zoals ook te ver­wach­ten, een humanis­tisch com­men­taar. De hoofd­re­dac­teur legde de nadruk op de fragili­teit van de mens in het licht van de omvang van de schep­ping.

En, zo schreef hij, wij zijn alleen in het heelal. Het is een visie die velen in het huidige Neder­land zullen delen. Wij zijn alleen in het heelal. Toch is er ook een andere visie moge­lijk. De man achter de eerste foto van een zwart gat is de sterrenkundige Heino Falcke. Met een beetje trots zeg ik dat hij verbonden is aan ‘onze’ Radbouduni­ver­si­teit, de Katho­lie­ke Uni­ver­si­teit van Nijmegen.

Falcke is niet alleen een eminent astrofysicus maar ook een christen. In een inter­view in het Duitse opinieweekblad Der Spiegel zegt Falcke dat er tussen geloof en weten­schap meer parallellen bestaan dan menigeen denkt. Beiden zoeken naar de grond van alles. In een ander inter­view vertelt hij dat hij als jongen van 14 op een morgen wakker werd en wist: God bestaat; God is liefde, on­be­grensde liefde. Het geloof is voor hem een houvast. De grond waarop hij staat. Als astrofysicusis hij dage­lijks ver­won­derd bij de studie van het immense heelal. Onze onmete­lijke wer­ke­lijk­heid als bron van ver­won­dering. En voor hem is God, als Degene die niet geschapen is, het begin en het einde. God als Schepper en Voltooier. Ook voor een gelovigchristen is de mens in ons immense heelaluitermatenietig en fragiel.

Wat is de mens?

Een stofje of, met de woorden van Blaise Pascal in zijn Pensées: een riet. Even kwets­baar en breek­baar als riet. Maar ook een denkend riet, zegt Pascal. Voor zover wij weten zijn wij immers het enige schepsel met een zelfbewust­zijn. Wij kunnen afstand nemen van onszelf. Reflecteren op onszelf en cultuur scheppen. De mens als verant­woor­de­lijk rent­mees­ter. De hoofd­re­dac­teur van de liberale krant schreef: wij zijn alleen in het heelal. Hij schreef echter ook: maar gelukkig hebben wij elkaar. Datkan en wil ik vandaagook als bis­schop dik onder­stre­pen.

Kwets­ba­re ver­bon­den­heid

Wij mensen hebben gelukkig elkaar. Het chris­te­lijk mens­beeld vormt een relationeel mens­beeld. Alleen verbonden met elkaar vinden wij geluk. Wij zijn aan elkaar gegeven. In ver­bon­den­heid met elkaar mogen wij leven. Maar het gaat om een kwets­ba­re ver­bon­den­heid. De eminente socioloog Zygmunt Bauman heeft veel studies ge­schre­ven met het woord liquid, het woord vloei­baar in de titel. Onze moderne samen­le­ving, zo zegt Bauman, is vloei­baar geworden. Veel stabili­teit is verdwenen. Mensen vinden het moei­lijk om blijvende ver­bin­te­nissen aan te gaan. Alles wat wij doen en wie wij zijn: werk, woon­plaats, relaties en vriend­schappen, lidmaat­schappen; het kan zo weer worden ingewisseld voor andere verbin­dingen.

Verbonden in vrij­heid

Al enkele maanden vieren wij in het zuiden van ons land in onze steden en dorpen be­vrij­dings­feesten. Met een goede her­in­ne­ring denk ik zelf terug aan de prachtige herden­kings­vie­ringen in Eindhoven in sep­tem­beren eind okto­ber in de Sint Jan.

75 Jaar geleden kwam een einde aan de bezet­ting en de terreur van de natio­naalsocialisten Vele doden waren te betreurenen Neder­land lag in puin. Maar wij hadden onze vrij­heid weer teruggekregen en met vereende krachten gingen Neder­landers werk maken van de wederopbouw. Wij hebben een prachtig land opgebouwd.

Op dit moment zijn veel mensen in ons land echter bang en boos. Er wordt gedemonstreerd. En er wordt in de sociale media vaak botte en onverzoen­lijke taal gebruikt. Neder­landers zijn steenrijk én doodsbang tege­lijk. Dat lijkt een vreemde combinatie maar bij enig nadenken valt de combinatie ook te begrijpen. Wie welvarend is, wie rijk is, kan ook veel verliezen. Veel Neder­landers voelen een bestaansonzeker­heid. Een angst voor de toe­komst.

Maar moeten wij, 75 jaar na de be­vrij­ding, ook geen oog houden voor het vele goede in ons land? Neder­land is een land waar materieel en immaterieel veel is ge­rea­li­seerd. Een democra­tische rechtsstaat, een ver­zor­gingsstaat. Een land met een grondwet die onze vrij­he­den garandeert, niet in de laatste plaats de vrij­heid van gods­dienst. Een land met een onaf­han­ke­lijke recht­spraak en een vrije pers. Een land met hoog ontwikkeld onder­wijs en een ge­zond­heids­zorg op topniveau. Een land met een stevig pensioenstelsel. Maar deze verworven­he­den zijn niet van­zelf­spre­kend. Ook zij zijn fragiel en kwets­baar.

Alles van waarde is kwets­baar en alleen veilig als wij onze verant­woor­de­lijk­heid kennen en waarmaken. Onze vrij­heid vraagt om voort­du­rende alert­heid. Onze vrij­heid vraagt met name ook om onderlinge ver­bon­den­heiden soli­da­ri­teit. Juist in een samen­le­ving die steeds meer stabili­teit verliest en vloei­baar wordt, rust er een grote verant­woor­de­lijk­heid op onze sch­ou­ders. Laten wij aller­eerst zoeken naar wat ons verbindtin plaats van naar wat ons ver­deelt.

Tot slot

Broeders en zusters,

als kwets­ba­re mensen leven wij in een immens heelal. Als kwets­ba­re mensen leven wij in een vloei­ba­re samen­le­ving. Maar wij hebben elkaar, zei de hoofd­re­dac­teur van de liberale krant. Als bis­schop beaam ik dat volmondig, maar zeg ik het ook iets anders: wij zijn aan elkaar gegeven, aan elkaar geschonken door de goede God. Laten wij dat besef van geschonken ge­meen­schap voeden in ons hart, ondanks alle levensbeschouwe­lijke en politieke verschillen. Chris­te­nen geloven dat de Schepper ons in Jezus heeft opgezocht. In Christus, de Immanuel, God met ons, deelt Hij ons kwets­baar leven. In een fragiel en kwets­baar mensen­kind komt de Schepper ons tegemoet. Ieder van ons mag weten dat God onvoor­waar­de­lijk van ons houdt. In Christus toont Hij zijn liefde voor ieder van ons. Ook dat is een reden tot ver­won­dering.

In een kwets­baar mens toont God zich solidair met kwets­ba­re mensen, deelt Hij hun duisternis en dood. Dat gaan wij op enkele dagen met Kerst­mis weer vieren.

En Hij zoekt ons ook vandaag. Dat Christus, God-met-ons, welkom mag zijn ook in ons eigen leven. Vanuit die hoopwens ik u allen een zalig, gezegend Kerst­feest.

+ Dr. Gerard de Korte
Bis­schop van ’s-Hertogen­bosch

 

Foto’s: Wim Koopman
Kijk voor een uit­ge­breide foto­se­rie op zijn website






Parochie
Heilige Franciscus 
Kerkstraat 4
5721 GV Asten
(0493) 69 13 15
secretariaat@rkfranciscus.nl
Google Maps
Like ons op Facebook Like ons op Facebook!

 


Volg ons op Twitter Volg ons op Twitter

Deze website is ontworpen en wordt onderhouden door iMoose