Mooie Stille Omgang

(fotoserie: Wim Koopman)

De Stille Omgang in Am­ster­dam is een bij­zon­dere en mis­schien ook wel tegendraadse vorm van geloofs­be­le­ving. In een stad vol prikkels en drukte is het niet van­zelf­spre­kend om de stilte te vin­den als plaats van Gods nabij­heid. We zijn vanuit onze pa­ro­chie weer met jong en oud gegaan, elf pelgrims.

De oudste stille tocht van Neder­land lopen: een diepe, inner­lijke stilte – levend en dragend – kan als een onder­stroom aanwe­zig zijn, mid­den in het rumoer van Am­ster­dam. Het is een stilte waarin Hij aanwe­zig is in het wezen van de mens.

Oorsprong

De oorsprong van de Stille Omgang ligt in een ge­schie­de­nis van verborgen katho­li­cisme. Eeuwen­lang kon het geloof niet open­lijk wor­den beleefd. Wat restte, was een spiri­tua­li­teit van ingetogen­heid en volhar­ding: een staan onder het kruis, een doorleefde erva­ring van verlaten­heid, totdat relaties – met God, met elkaar – lang­zaam helen. De hui­dige stille tocht draagt die ge­schie­de­nis nog in zich. Het is geen uitbun­dige pro­ces­sie meer, maar een ingetogen gaan. De traditie is getekend door strijd en daardoor ook naar binnen gekeerd, verborgen in het hart van gelo­vi­gen.

Juist daarom kan ook de erva­ring van het niet direct voelen van God een weg zijn waarop Hij zich laat kennen. In de nacht van onze vaak gebroken wereld kan trouw blijven – een­vou­digweg blijven gaan, luis­te­rend naar de cadans van voetstappen – een profe­tisch teken zijn. Alleen al door er te zijn, wordt iets zicht­baar van Gods aanwe­zig­heid.

Voor wie jaar na jaar deelneemt, kan die stilte rijpen. Wat begint als zoeken, kan groeien tot een inner­lijke rust, een ver­blij­ven in de “tempel van de ziel”. Het is een proces van bezieling dat tijd vraagt.

Bis­schop De Korte

Ook bis­schop Gerard de Korte neemt dit jaar weer deel aan de Stille Omgang. In de co-ka­the­drale basiliek van Sint-Nicolaas vieren pelgrims samen de Eucha­ris­tie, waarna zij ge­za­men­lijk de tocht lopen.

In zijn over­we­ging verwees de bis­schop naar het evan­ge­lie waarin Jezus huilt bij het graf van Lazarus. De dood is sterk, zo zei hij, maar de bewogen­heid van Jezus is sterker. Zijn aanwe­zig­heid overwint. Door tijd met Hem door te brengen, vooral in de Eucha­ris­tie, wor­den mensen meer en meer aan Hem gelijk: mensen die leven geven, die hoop dragen – ook in stilte. We liepen met per­soon­lijke intentie en een gebeds­in­ten­tie samen voor 2026: “Moge God, door de Eucha­ris­tie, velen bereiken en wij Hem niet afwijzen”. God wordt leven­ge­vend zicht­baar door de afwij­zing en dood.